بیمارستان امام حسن مجتبی (ع)

رمضان امسال دو «علی» برای اسلام ضربه خوردند و شهید شدند. دلمان شکسته و این شب قدر مثل هر سال نیست؛ قرآن به سر گرفتن در خانه آراممان نمی‌کند.

دلمان می‌خواهد در خیابان‌ها فریاد بزنیم، گریه کنیم و شکایت دلمان را پیش خدا ببریم. امسال «العفو» گفتن‌هایمان رنگ دیگری دارد؛ چون خدا فرموده: «أنا عِندَ المُنْکَسِرةِ قُلوبُهُم».

دل‌هایمان پر از بغض است؛ اشک‌هایمان را پنهان می‌کنیم و آن را به فریاد و مقاومت تبدیل می‌کنیم. ایران هم حال عجیبی دارد؛ مردم روزه‌دار این سرزمین برای علیِ زمان خود اشک می‌ریزند.

علیِ زمان ما هم علی بود، هم حسن و هم حسین؛ مثل علی زندگی کرد، مثل حسن غریب بود و مثل حسین شهید شد. گفته بود «این بار عاشورایی می‌جنگیم»، اما او نخستین کسی بود که به میدان رفت.

امشب شب قدر را با دل‌های شکسته و اشک‌هایی که جاری شده‌اند می‌گذرانیم؛ اشکی که شاید راه نجات یک ملت باشد.